Priscilla Tea

Χώρος: 
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 6

Ξαφνικά, καθώς παρατηρώ αυτές τις άκρως μινιμαλιστικές εικόνες τοπίων της μνήμης, με καταλαμβάνει η εντύπωση ότι δημιουργήθηκαν σε υπολογιστή. Μάλιστα, νιώθω ότι μπορώ σχεδόν να αναγνωρίσω και το λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε. Φτάνω πολύ κοντά, χωρίς ποτέ να τα καταφέρνω όμως εντελώς, καθώς το λογισμικό αυτό μοιάζει να βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από τη συνείδησή μου. Μπορούμε όμως να ζωγραφίσουμε στο υποσυνείδητό μας; Θα μπορούσαν να κατασκευαστούν υπολογιστές στο υποσυνείδητο; Εάν μπορούσαν, κάπως έτσι θα έμοιαζαν οι εικόνες που θα δημιουργούσαν.

Με αυτό το άυλο λογισμικό, μπορούμε σχεδόν να αναγνωρίσουμε τόπους που έχουμε δει στο παρελθόν. Ίσως, όμως, να είναι αποκυήματα της φαντασίας μας, ίσως οι εικόνες αυτές να αποτελούνται μόνο από γραμμές, χρώματα και σχήματα, χωρίς συγκεκριμένη αναφορά και νόημα –ίσως βλέπουμε τελικά έργα που ανήκουν στην αφηρημένη τέχνη. Όμως, παρόλο που δεν μπορούμε ποτέ να πούμε με σιγουριά τι απεικονίζουν, οι εικόνες παραμένουν σαν μετεικάσματα μιας προβολής ή τοπίου.

Όταν βλέπεις από κοντά τους πίνακες της Priscilla Tea, διαπιστώνεις ότι ο καμβάς μαρτυρά μια σχεδόν παράλογη εμμονή στα σχήματα, καθώς η καλλιτέχνις έχει περάσει αλλεπάλληλες φορές το πινέλο της πάνω από τις ίδιες γραμμές –τόσο έντονη είναι αυτή η επανάληψη, που η μπογιά αποκτά στο τέλος το δικός της βάθος, μετατρέπεται η ίδια σε τόπο.

Αυτή η έντονη αντίθεση ανάμεσα στην εντύπωση που σχηματίζεις όταν βλέπεις τα έργα της online, στην οθόνη του υπολογιστή, και την εντύπωση που σου δίνουν όταν τα βλέπεις από κοντά, είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε σήμερα τη ζωγραφική. Ο πίνακας παύει να ταυτίζεται και υπερβαίνει αυτό που αναπαριστά. Δεν είναι πια απλώς μια εικόνα –είναι αυτοδικαίως ένας αυθυπόστατος τόπος. Ίσως η Priscilla Tea καλλιεργεί το έδαφος για τη δημιουργία τόπων που μπορούν να σου προκαλέσουν αυτή τη νοσταλγία. Το έργο της αποδεικνύει ότι η Tea αντιλαμβάνεται πως ο σημερινός άνθρωπος βλέπει καθημερινά άπειρες εικόνες σε μια οθόνη, με αποτέλεσμα να συγχέει διαρκώς το πρωτότυπο έργο με τη μηχανική αναπαραγωγή του.

Ανδρέας Αγγελιδάκης

Βιογραφικό: 

γεν. 1983, Μιλάνο, Ιταλία

Ζει και εργάζεται στο Μιλάνο. Σπούδασε φωτογραφία στο Institute Bauer στο Μιλάνο. Ασχολείται κυρίως με τη ζωγραφική και με ψηφιακές προβολές. Οι μεγάλης κλίμακας πίνακές της συχνά αποτελούν μια αντιπαράθεση μεταξύ ψηφιακών και ζωγραφικών χειρονομιών, αλλά σε γενικό πλαίσιο το κύριο ενδιαφέρον της είναι η ιδέα της ζωγραφικής μετά το internet. Οι πρόσφατες εκθέσεις της περιλαμβάνουν: Remap 4, Preteen gallery, Αθήνα (2013) • I made it through the wilderness, Preteen Gallery, Πόλη του Μεξικού (2013) • 2ο Eternal Internet Brotherhood, Xilitla, Μεξικό (2013) • Guide to the galaxy, Gloria Maria Gallery, Μιλάνο (2013).

Έργα: 
UNTITLED (ABSTRACT SPACE), 2013 OIL ON CANVAS 200 X 300 CM
UNTITLED (SLIGHTLY MOVED AWAY), 2013 OIL ON CANVAS  220 X 150 CM