John Armleder

Χώρος: 
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 6

[...] Ουσιαστικά, αυτό που κάνω σε πολλές εγκαταστάσεις, είναι να αντιπαραθέτω και να συνδυάζω διαφορετικά αντικείμενα, τα οποία δεν είχαν σχεδιαστεί με σκοπό να αποτελέσουν ένα ενιαίο έργο. Όταν συνδυάζονται όμως, συνθέτουν ένα νέο γεγονός, ένα έργο με συνοχή, η οποία είναι ανεξάρτητη από τα επιμέρους στοιχεία του.

[…] Η (διακοσμητική) πτυχή του έργου μου βασίζεται στην ίδια τη φύση των αντικειμένων. Από τη στιγμή που οι σανίδες του σερφ διαθέτουν άυλη επιφάνεια, αναιρείται η οπτική που σχηματίζουμε βλέποντας κάτι να κινείται. Και καθώς τα άλλα φώτα είναι κινητά και κατά κάποιον τρόπο ασταθή σε σχέση με την οπτική μας αντίληψη, το έργο μου ακολούθησε με φυσικό τρόπο αυτή την κατεύθυνση αλλά δεν θα έλεγα ότι εξειδικεύομαι σε αυτό το πεδίο. Με ενδιαφέρει, διότι προκαλεί τα άλλα πεδία. Εμφανίζει την αγνή αλλά και σκληρή πτυχή της ριζοσπαστικότητας της αφαίρεσης, την οποία έχω επίσης χρησιμοποιήσει στο έργο μου. Η αφαιρετική προκαλεί τη διακοσμητική πτυχή και αντιστρόφως. Αυτό που μου αρέσει να κάνω, όταν βρίσκω την ευκαιρία, είναι να χρησιμοποιώ έργα που ορίζουν κάποια κατεύθυνση του έργου μου –στη συγκεκριμένη περίπτωση την κατεύθυνση της οπτικής και σημασιολογικής παγίδας, η οποία σχηματίζεται από τον συνδυασμό της επιφανειακότητας και «ατμοσφαιρικότητας» του έργου με τα άκρως φορμαλιστικά συνθετικά του στοιχεία. Δημιουργείται λοιπόν μια αντίφαση ανάμεσα στο φορμαλιστικό, ευθύγραμμο κρέμασμα, που παραπέμπει στη μινιμαλιστική αυστηρότητα, και στην ταυτότητα των αντικειμένων, που παραπέμπουν στη χαβανέζικη-καλιφορνέζικη κουλτούρα. Κάπου υπάρχει ο εφιάλτης του Carl André ή του Sol Lewitt, τουλάχιστον στην αρχή της καριέρας τους. Χρησιμοποιώ τα επιχειρήματά τους για να δημιουργήσω κάτι αντίθετο. Χρησιμοποιώ, για παράδειγμα, την ιδέα του εφήμερου, όπως είναι το πάρτι με τις ντισκομπάλες, που χάνει κάθε πρακτικότητα, εφόσον παρουσιάζεται σαν φορμαλιστικό γλυπτό. Αυτό το «πήγαινε-έλα» είναι που με ενδιαφέρει.

Ερωτήσεις και απαντήσεις ανάμεσα στους John Armleder και Nicolas Trembley, Απρίλιος 2007

Βιογραφικό: 

γεν. 1948, Γενεύη, Ελβετία

Ζει και εργάζεται στη Γενεύη και τη Νέα Υόρκη. Από το 1992 ως το 2000 ήταν μέλος της Ελβετικής Ομοσπονδιακής Επιτροπής για τις Καλές Τέχνες (Βέρνη). Από το 1994 είναι καθηγητής στη Höchschule für Bildende Künste Braunschweig (Γερμανία) και στην École Cantonale d’Art (Λοζάνη, Ελβετία). Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε σημαντικά μουσεία και γκαλερί παγκοσμίως. Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις: Overload, Galerie Andrea Caratsch, Ζυρίχη (2013) • John Armleder: Selected Furniture Sculptures 1979-2012, Swiss Institute, Νέα Υόρκη (2012) • All of the above, Carte blanche à John M Armleder, Palais de Tokyo, Παρίσι (2011) • Away, Peggy Guggenheim Collection, Βενετία (2011) • Trivial

Abstract, Villa Arson, Νίκαια (2009) • Amor Vacui, horror vacui, Mamco, Γενεύη (2006) • John Armleder, Tate Liverpool, Λίβερπουλ (2006) • About Nothing. Works on Paper 1964-2004, Kunsthalle, Ζυρίχη (2004) • Peinture Murale, Le Magasin, Γκρενόμπλ (2001) • Projects 72, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη (2000).

Έργα: 
OPAR 7, 2007 INSTALLATION WITH SURFBOARD MODELS BIG-WAVE GUN, RESIN, POLYURETHANE FOAM, PAINT, FABRIC 264 X 500 X 20 CM