David Casini

Χώρος: 
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στον κόσμο αυτόν, όλα τα στοιχεία και τα υλικά γίνονται αντικείμενο αναστοχασμού του καλλιτέχνη, λες και η φύση απέκτησε περισσότερα μέλη και ο καλλιτέχνης μπορεί μέσω της μιμήσεως ή της εκλογής να αντλήσει έμπνευση από αυτόν τον διευρυμένο πληθυσμό. Φαίνεται σαν η ιστορία να έχει φτάσει στον τελικό της σταθμό. Αυτό ισχύει όμως μόνο από τη σκοπιά του ορθολογικού και επιστημολογικού παραδείγματος, που παραμένει ζωντανό –και θα παραμένει μέχρι να καταστραφεί ολοσχερώς και να αντικατασταθεί από κάποιο νέο.

Το οπτικό ρεπερτόριο του καλλιτέχνη εξακολουθεί να εμπερικλείει ολόκληρο το «μουσείο» της τέχνης, από τις απαρχές της μέχρι σήμερα. Παραμένει, δηλαδή, εντός του ιστορικού παραδείγματος που κυριαρχούσε μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα και παραμένει ζωντανό στη χαραυγή της τρίτης χιλιετίας. Εργαλεία δουλειάς του καλλιτέχνη είναι οι φράσεις, οι αναχρονισμοί ή οι «μεταβολές» που χρησιμοποιεί για να επινοήσει νέα «τυπικά» αντικείμενα, αντλώντας από την παρακαταθήκη των μορφών του.

Να, όμως, που μέσα στην τρέχουσα ατμόσφαιρα ριζοσπαστικού μανιερισμού ή κριτικού εκλεκτισμού, ο Casini έρχεται σε ρήξη με το κυρίαρχο παράδειγμα, επιθυμώντας να φτάσει στην αρχέγονη, ηφαιστειώδη ουσία της ύπαρξης. Η ίδια η δημιουργία υποχρεώνει τον καλλιτέχνη να ξεπεράσει τα όρια της ταυτόχρονης, αμιγώς χωρικής αντίληψης του έργου, και να επιδοθεί σε μια χρονική εξερεύνηση των απαρχών της ύλης και της μορφής.

Το ταξίδι αυτό χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή, βήμα προς βήμα προσέγγιση της διάστασης ιδεών και εικόνων, και ως εκ τούτου χαρακτηρίζεται από ένταση, από μια χρονική οπτική, από μια «διαδικασία του γίγνεσθαι». Αυτό που παρατηρούμε σε συντετμημένη μορφή είναι το πώς αποκτά υπόσταση μια ιδέα ή ένα σύνολο ιδεών. Η διερεύνηση του μεταμοντέρνου λόγου δεν γίνεται μέσα από τη μουσειακού τύπου περιοδολόγηση αλλά έχοντας κατά νου έναν ουτοπικό στόχο, που και πάλι μας επανασυνδέει με τη νεωτερικότητα, παρότι ο μοντέρνος κόσμος βυθίζεται σε μια πιο άμεση, ενδοσκοπική διάσταση, που χαρακτηρίζεται από μια μυστηριώδη στάση αμφισβήτησης, η οποία θυμίζει τα κινήματα καλλιτεχνικής πρωτοπορίας του 20ού αιώνα.

Ο θεατής δεν γίνεται μάρτυρας κάποιας ρήξης. Μάλλον μπαίνει στον πειρασμό να παρατηρήσει ένα κομβικό σημείο –το σημείο της κρίσης, το μεταβατικό στάδιο που σηματοδοτεί το πέρασμα από το παρελθόν στο μέλλον.

Marco Tagliaferro, ανεξάρτητος επιμελητής, συνεργάτης των Flash Art και Art Forum

Βιογραφικό: 

γεν. 1973, Mοντεβάρκι, Αρέτσο, Ιταλία

Ζει και εργάζεται στο Μιλάνο. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Φλωρεντία. Ένα χαρακτηριστικό της δουλειάς του είναι η ενεργοποίηση των συνεργιών μεταξύ οργανικών, ανόργανων και τεχνητών στοιχείων. Η πρόκληση έγκειται στην αμφισβήτηση της ταυτότητας κάθε στοιχείου που καταλήγει στη δημιουργία μιας νέας, απρόσμενης ισορροπίας. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων οι πιο πρόσφατες: Tutto sembra funzionare, Analix Forever Gallery, Γενεύη (2013) • Past Forward, Palazzo Panichi, Πιετρασάντα, Ιταλία (2013) • Back home, Spazio Morris, Μιλάνο (2012) • The Mediterranean Approach, SESC Pinheiros, Σάο Πάολο (2012) • Oceanomania, Villa Palma, Noveau Musée National de Monaco, Πριγκιπάτο του Μονακό (2011) • Celebration, Μουσείο Άλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα (2010) • Oltre lo specchio, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, Βελιγράδι (2009) • Nouvelle vague, Villa Noailles Hyeres, Γαλλία (2009) • Focus on Contemporary Italian Art, [MAMbo] Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Μπολόνια (2008) • Nothing but sculpture, XII Μπιενάλε Γλυπτικής της Καράρα, Ιταλία (2008).

Έργα: 
MOMENTO IN CUI TUTTO QUESTO HA UNO SPAZIO, 2013 (DETAIL) BRASS, MINERAL STONE, SEA SPONGE, GLASS  60 X 25 X 25 CM
MOMENTO IN CUI TUTTO QUESTO HA UNO SPAZIO, 2013 (DETAIL) BRASS, MINERAL STONE, CORAL, PLEXIGLASS  40 X 27 X 27 CM
MOMENTO IN CUI TUTTO QUESTO HA UNO SPAZIO, 2013 (DETAIL) BRASS, MINERAL STONE, MARBLE, FRUIT, GLASS  65 X 26 X 26 CM COURTESY THE ARTIST