Adelina von Fürstenberg

Επικεφαλής επιμελήτρια της κεντρικής έκθεσης

Παντού αλλά Τώρα

Η Μεσόγειος είναι κάτι παραπάνω από μια απλή γεωγραφική έκφραση. Υπήρξε και παραμένει ένα χωνευτήρι λαών, πολιτισμών και ιδιοσυγκρασιών, μια πόρτα μεταξύ τριών ηπείρων, της Αφρικής, της Ασίας και της Ευρώπης. Στα δυτικά, το Γιβραλτάρ ενώνει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Στα βορειοανατολικά, η Προποντίδα, τα Δαρδανέλια και ο Βόσπορος την ενώνουν με τη Μαύρη Θάλασσα και την κεντρική Ασία. Στα νοτιοανατολικά, η Διώρυγα του Σουέζ τη συνδέει με την Ερυθρά Θάλασσα.

Πολλοί πολιτισμοί συνέβαλαν στην πολιτική, οικονομική, καλλιτεχνική και τεχνολογική εξέλιξη της περιοχής. Οι ακτές της αποτελούν παρατηρητήρια της πολυπλοκότητας διαφορετικών εθνών, θρησκειών και πολιτισμών. Η περιοχή της Μεσογείου εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από μεγάλες αντιθέσεις –αντιθέσεις ευμάρειας και φτώχειας, πολιτικής σταθερότητας και ανασφάλειας. Οι αντιθέσεις αυτές διευρύνουν τις ανισότητες εντός και μεταξύ κοινοτήτων, και οξύνουν τις εντάσεις μεταξύ του αστικού πληθυσμού και των κατοίκων της υπαίθρου.

Η Μεσόγειος γνώρισε εκατομμύρια θύματα πολέμων και συνεχίζει να μαστίζεται από κρίσεις και εμφυλίους. Η Μέση Ανατολή δοκιμάζεται εδώ και μισό αιώνα από μεταπολεμικές συγκρούσεις και κρούσματα βίας που πλήττουν το φυσικό της περιβάλλον. Οι εμφύλιες συρράξεις κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς τα δάση των κέδρων που υπήρξαν επί χιλιετίες το σήμα κατατεθέν του Λιβάνου. Ο πόλεμος στη Συρία αποδεκατίζει τον πληθυσμό και μολύνει το έδαφος της ιστορικής αυτής χώρας με τα υλικά κατάλοιπα βίαιων συγκρούσεων. Η θάλασσα και τα οικοσυστήματα της Μεσογείου ρυπαίνονται συχνά από πετρελαιοκηλίδες ενώ οι πυρκαγιές που μαίνονται κάθε χρόνο στις ακτές της καταστρέφουν ελαιώνες, αμπελώνες και την ύπαιθρο.

Σήμερα, η περιοχή της Μεσογείου μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Όλες οι χώρες της περιοχής πλήττονται από την οικονομική κρίση αλλά και από κρίσεις εθνικής ταυτότητας.

Με άλλα λόγια, ποιος ήταν και ποιος θα είναι ο ρόλος της τέχνης στη μεταμόρφωση του σύγχρονου κόσμου; Πώς θα μπορούσε η τέχνη να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τους ανθρώπους, ώστε να οικοδομήσουν μια πιο δίκαιη κοινωνία;

Η άσκηση του ορθού λόγου συνίσταται στη δημιουργία, την ανάπτυξη και την εφαρμογή: σε αυτό που ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες τέχνη.

Όλοι, για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι πανίσχυρες σύγχρονες δυνάμεις καταστρέφουν την ισορροπία της φύσης, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή στον πλανήτη. Μια τέτοια δύναμη είναι η κλιματική αλλαγή, η οποία έχει σοβαρές επιπτώσεις για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, η καταστροφή του περιβάλλοντος να μην επηρεάσει αρνητικά τη ζωή του πλανήτη μας και των κατοίκων του;

Πιστεύω ότι η τέχνη, διατρανώνοντας την αντίθεσή της στην εξάντληση των φυσικών πόρων που συντηρούν τη Μεσόγειο εδώ και χιλιάδες χρόνια, μπορεί να αποδειχθεί πιο αποτελεσματική στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης από όλες μαζί τις διεθνείς διασκέψεις για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε πως, εφόσον με

τη λέξη φύση δεν εννοούμε μόνο το φυσικό τοπίο, τα δάση και την πανίδα αλλά και τη συλλογική μνήμη, τις επιθυμίες και τις εμπνεύσεις που συναπαρτίζουν την ανθρώπινη συνείδηση και παράγουν εικόνες, η εξάντληση των φυσικών πόρων και η ρύπανση του περιβάλλοντος, επίσης, φτωχαίνουν τη φαντασία και μολύνουν την ψυχή του ανθρώπου.

 

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ

«Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι μόνο όταν αναλαμβάνουν δράση –ούτε πριν ούτε μετά», έλεγε η Χάνα Άρεντ. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η επιφοίτηση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης ήλθε στους λαούς της Τουρκίας και της Βραζιλίας, οι οποίοι έχουν βγει στους δρόμους, αφυπνίζοντας συγκρούσεις που εγκατοικούν στον πυρήνα της ύπαρξής μας.

Μόνο η αμεσότητα της εξέγερσης μπορεί να προκαλέσει στον κόσμο το ρήγμα που είναι αναγκαίο, για να αναδυθεί η ελευθερία. Αυτό συμβαίνει διότι η παγκόσμια εξάπλωση του τεχνοκαπιταλισμού, η αποχαυνωτική δύναμη της αδιάλειπτης επανάληψης της πληροφορίας και η οικονομική και πολιτική κρίση δημιουργούν συνθήκες που αποτρέπουν τη γνήσια αντίσταση στον ευτελισμό, τον εκχυδαϊσμό και τον κομφορμισμό.

O Ερνστ Γιούνγκερ περιγράφει τον Eπαναστάτη ως έναν ανεξάρτητο και ελεύθερο άνθρωπο, έναν άνθρωπο της δράσης: «Επαναστάτης είναι... οποιοσδήποτε από τη φύση του αποκτά μια σχέση με την ελευθερία, η οποία κάποια στιγμή τον παρωθεί να εξεγερθεί απέναντι στον αυτοματισμό και να αρνηθεί την ηθική του συνέπεια, τον φαταλισμό». Ο Γιούνγκερ περιέγραφε ουσιαστικά την ιδιότητα του καλλιτέχνη, ο οποίος, εφόσον θέλει να μείνει πιστός στην τέχνη του, πρέπει να είναι ένας γνήσιος Επαναστάτης –διαφορετικά, είναι το απόλυτο τίποτα.

Ποιος είναι Επαναστάτης; Αυτός που λέει όχι. Γεννήτορας της εξέγερσης είναι η εξάντληση της υπομονής. Αρχικά, εκφράζεται με την ιδέα της ισότητας: της ισότητας ανάμεσα στον κύριο και τον υποτελή∙ στη συνέχεια εκρήγνυται, παίρνοντας τη μορφή της εξέγερσης. Ωστόσο, ο Επαναστάτης δεν διακατέχεται από πικρίες, μίσος ή περιφρόνηση. Η εξέγερσή του έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση ανθρωπιστικών αξιών.

«Επαναστατώ, άρα υπάρχουμε», έχει πει ο Αλμπέρ Καμύ. Η εξέγερση καταργεί τη μοναχικότητα, καθώς είναι μια συλλογική πράξη –είναι η «περιπέτεια του συνόλου». Όμως η εξέγερση βιώνεται ως μορφή ασκητισμού. Ο μύθος του Προμηθέα, ο Αχιλλέας (με τον Πάτροκλο), ο Οιδίποδας και η Αντιγόνη, ο Σπάρτακος είναι αρχετυπικές μορφές εξέγερσης. Η εξέγερση είναι η αυθεντικότερη έκφραση της ελευθερίας και παίρνει τη μορφή της ελπίδας. Ο επαναστάτης θέλει να «αλλάξει τον κόσμο» (Μαρξ) ενώ ο εξεγερμένος θέλει να «αλλάξει τη ζωή» (Ρεμπώ).

To δοκίμιο La Penseé de Midi αναφέρεται στο όνειρο του Καμύ για τη δική του, φωτεινή Μεσόγειο. Στο έργο αυτό, εξυμνείται η απαράμιλλη και ανεκτίμητη αξία της μεσογειακής παράδοσης, η οποία αναδεικνύεται ως θεμελιώδης αντίθεση: «Η βαθύτερη σύγκρουση αυτού του αιώνα είναι ανάμεσα στα γερμανικά όνειρα και τη μεσογειακή παράδοση...».

Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση Παντού αλλά Τώρα διευρύνει την έννοια του hic et nunc (εδώ και τώρα), προσδίδοντάς της ευρύτερο νόημα: πρεσβεύει ένα όραμα, το οποίο εμμένει στα ιδεώδη του υπαρξισμού και αναγνωρίζει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης, το «εδωνά είναι», το Dasein του Χάιντεγκερ. Ο τίτλος υπογραμμίζει τον θεμελιώδη χαρακτήρα του Dasein υπό την έννοια του «είναι στον κόσμο», λαμβάνοντας ολόκληρο τον κόσμο ως ορίζοντα των ανθρώπινων αξιών.

 

ΚΟΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ

Η έκθεση Παντού αλλά Τώρα εντάσσεται σε μια μακρά παράδοση της Μεσογείου, που πρεσβεύει το όραμα της άρσης, μέσω της τέχνης, κάθε διάκρισης και διαχωρισμού των ανθρώπων, με απώτερο σκοπό τη διεύρυνση των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών. Θέλει να στρέψει την ανθρωπότητα προς την επιδίωξη υψηλοφρόνων στόχων, που θα κάνουν καλύτερο τον ταλαιπωρημένο κόσμο μας.

Μια από τις κορυφαίες εκφράσεις αυτής της παράδοσης καταγράφηκε τον 13ο αιώνα στη Δαμασκό, σε μια εκπληκτική συνάντηση της ανατολικής και δυτικής Μεσογείου. Στη Δαμασκό συναντήθηκαν ο Τζελαλεττίν Ρουμί, ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές και θεολόγους του σουφισμού, από το Ικόνιο της Τουρκίας, και ο μυστικιστής και φιλόσοφος Ιμπν Αραμπί από τη Μούρθια της Ισπανίας.

Ο Ιμπν Αραμπί περιγράφει ως εξής τη μεγαλειώδη αυτή συνάντηση:

«Η Καρδιά μου μπορεί πια να πάρει

οποιαδήποτε μορφή:

Είναι ένα βοσκοτόπι για γαζέλες, και ένα μοναστήρι για τον χριστιανό μοναχό

είναι και ναός για τα είδωλα, και για την Κάαμπα του προσκυνητή, και για τα τεύχη

της Τορά και για το βιβλίο του Κορανίου.

Πιστεύω στη θρησκεία της αγάπης, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσουν οι καμήλες της.

Θρησκεία και πίστη μου συνάμα,

είναι η γνήσια αγάπη».

Περιγράφοντας το πνεύμα συναλληλίας της συνάντησης, ο Ρουμί γράφει:

«Αδέλφια Μουσουλμάνοι δεν ξέρω τι να κάνω.

Δεν ξέρω τι να πω.

Δεν είμαι Χριστιανός ούτε Εβραίος.

Δεν είμαι Μουσουλμάνος ούτε και Ινδουιστής.

Δεν είμαι Βουδιστής μήτε και Σούφι.

Δεν είμαι και διόλου Ζεν.

Δεν έχω μία θρησκεία ή παράδοση.

Δεν είμαι απ’ την ανατολή μήτε τη δύση

ούτε από θάλασσα ούτε κι απ’ τα βουνά.

Δεν είμαι στοιχειωμένος ή αιθέριος

αλλά δεν είμαι ούτε και φυσικός.

Δεν είμαι οντότητα και δεν υπάρχω

ούτε σ’ αυτόν μηδέ στον κόσμο τον επόμενο.

Δεν έρχομαι από την Εύα τον Αδάμ

ή κάποιαν άλλην ιστορία.

Ο τόπος μου είναι άτοπος

χνάρι δεν έχει το χνάρι μου.

Ούτε σώμα ούτε ψυχή.

Ανήκω στον Αγαπημένο».

(Η μετάφραση στα ελληνικά είναι του Βίκου Ναχμία, από το βιβλίο Μικρό Απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί, Ντέφι, Αθήνα 2002, Σ.τ.Μ.)

Νωρίτερα, ο Εβραίος φιλόσοφος του 11ου αιώνα Rabbeinu Bachya, από τη Σαραγόσα της Ισπανίας, ο οποίος έγραφε στα αραβικά, τόνιζε στο έργο του Οδηγός Καθηκόντων της Καρδιάς:

«Το υπέρτατο προνόμιο και το υψηλότερο αγαθό που χάρισε ο Δημιουργός στον άνθρωπο (μετά το δώρο της ύπαρξης και τις ανώτερες ικανότητες αντίληψης και ευφυΐας) είναι η Σοφία. Αυτή, πραγματικά, είναι η πεμπτουσία του ανθρώπινου πνεύματος».

Σπάνια συναντήθηκαν τόσο στενά η εβραϊκή και η μουσουλμανική σκέψη όσο στις διδαχές του Rabbeinu Bachya: «Να βλέπω χωρίς μάτια, ν’ ακούω δίχως αυτιά...».

Η Μεσόγειος, εκτεινόμενη από την Ασία μέχρι τον Ατλαντικό, υπήρξε επί αιώνες τόπος ώσμωσης σημαντικών φιλοσοφικών ρευμάτων και ιδεών, που επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Οι δρόμοι που διασχίζουν τη Μεσόγειο και ανήκαν κάποτε στους εμπόρους, τους πειρατές και τους κατακτητές, ήταν ανέκαθεν οι δρόμοι των καλλιτεχνών και των ποιητών της περιοχής προς τη γνώση και τη δημιουργικότητα. Οι καλλιτέχνες είναι φορείς ιδεών και ενοράσεων που προάγουν τη σύνθεση και την ενότητα, και αποτελούσαν ανέκαθεν τον συνδετικό κρίκο ανοιχτόμυαλων και ανοιχτόκαρδων ανθρώπων, όσο μεγάλες κι αν ήταν οι γεωγραφικές και χρονικές αποστάσεις που τους χώριζαν. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, ότι η διάκριση των λαών και των πολιτισμών είναι αυθαίρετη. Κανένα σύνορο, φυσικό ή τεχνητό, ποτέ δεν κατάφερε να εξαλείψει τον δημιουργικό διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικά συστήματα σκέψης.

Σήμερα, διαφορετικά πεδία, όπως η φιλοσοφία, η κοινωνιολογία, η ανθρωπολογία και οι πολιτισμικές σπουδές, διερευνούν και εφαρμόζουν μεθόδους και στρατηγικές, που όχι μόνο αναγνωρίζουν τις διαφορές αλλά επιδιώκουν τη διαφορετικότητα, θεωρώντας τον ρόλο της ως μέσο διαφωτισμού και κοινωνικής ευημερίας, κρίσιμο στη σημερινή εποχή.

Πράγματι, η τέχνη έχει μεγάλες δυνατότητες υπέρβασης των πολιτισμικών συνόρων. Μαζί με νέες, επανεμφανίζονται παλαιότερες θεματικές, που από κοινού μας δίνουν ένα νέο κλειδί για την ανάγνωση και κατανόηση του παρόντος μέσω της πολιτισμικής πολλαπλότητας.

Την ώρα που η σύγχρονη τεχνολογία εμπλουτίζει διαρκώς την τέχνη με τα μέσα της, οι καλλιτέχνες

εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον μπρούντζο και το μάρμαρο, το λάδι και την εγκαυστική, ενώ οι σκηνοθέτες έχουν αναδειχθεί στους ποιητές και τροβαδούρους της σύγχρονης εποχής. Από αυτή την εποικοδομητική αφετηρία, η τέχνη αναδεικνύεται ως ιδανική γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία και ως αποτελεσματικό μέσο γόνιμου διαλόγου.

Όσοι μπορούν να δουν την ουσία των πραγμάτων, αντιλαμβάνονται ότι οι τέχνες αποτελούν το πιο αποτελεσματικό μέσο για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των καθολικών αξιών. Καθώς προάγει τη γνώση του άλλου και την αλληλοκατανόηση, η τέχνη προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες αναγέννησης και εμπλουτισμού της προσωπικότητας, φέρνοντάς μας σε επαφή με τόπους και ανθρώπους που δεν θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε με άλλο τρόπο. Παράλληλα, η τέχνη μας παρέχει καλύτερη κατανόηση του εαυτού μας και των άλλων, κάνοντας έτσι ένα πρώτο βήμα στην πορεία του «να μάθουμε να γνωρίζουμε όσα δεν μπορούμε να αποδεχθούμε».

 

Η ΕΚΘΕΣΗ

Οι τέχνες μπορούν να υπερβούν γλωσσικούς και πολιτισμικούς φραγμούς και διαφορές. Η έκθεση Παντού αλλά Τώρα συνδέει στενά το ζήτημα του χώρου και του πνεύματος του τόπου (του πολύμορφου genius loci) στην περιοχή της Μεσογείου με το ζήτημα του χρόνου της δημιουργίας στον σύγχρονο κόσμο.

Η κεντρική έκθεση της 4ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης φιλοδοξεί να αποτελέσει τόπο ανταλλαγής και συνάντησης, όπως είναι και η ίδια η Μεσόγειος. Περισσότεροι από 50 καλλιτέχνες από χώρες της Μεσογείου, αλλά και από την Ινδία, το Ιράν, τη Βραζιλία και την Κούβα, παρουσιάζουν πρωτότυπα έργα, τα οποία καταδεικνύουν ότι η καλλιτεχνική δημιουργία είναι απολύτως αναγκαία στην προσπάθεια αποδοχής των γειτόνων και των διαφορών μας. Τα έργα τους επιβεβαιώνουν ότι ο διάλογος μπορεί να αποτελέσει μέσο υπέρβασης των προκαταλήψεων και των πολιτισμικών φραγμών.

Τα έργα της Μπιενάλε προκαλούν το παρελθόν και το παρόν της Θεσσαλονίκης, καθώς εκτίθενται σε χώρους με ετερόκλητη ιστορική καταγωγή, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και η Μονή Λαζαριστών. Η Μονή Λαζαριστών χτίστηκε το 1886 από τους μοναχούς του τάγματος των Λαζαριστών. Λειτουργεί σήμερα και ως μουσείο, όπου φιλοξενείται η φημισμένη Συλλογή Κωστάκη με έργα Ρωσικής Πρωτοπορίας.

Στους χώρους της έκθεσης Παντού αλλά Τώρα περιλαμβάνονται επίσης εμβληματικά οθωμανικά μνημεία της Θεσσαλονίκης, όπως το πρώην τζαμί Αλατζά Ιμαρέτ, που χτίστηκε το 1484 από τον Ισαάκ πασά και του οποίου ο μιναρές ήταν διακοσμημένος με πολύχρωμους λίθους (Αλατζά) ενώ λειτουργούσε και ως πτωχοκομείο (Ιμαρέτ), και το Γενί Τζαμί, το τελευταίο τζαμί που χτίστηκε στη Θεσσαλονίκη ως τόπος λατρείας της κοινότητας των Ντονμέδων της πόλης το 1902. Το Γενί Τζαμί συνδυάζει αρχιτεκτονικές επιρροές της ευρωπαϊκής, εβραϊκής και μουσουλμανικής παράδοσης, μαρτυρώντας τις πολυπολιτισμικές καταβολές των κατασκευαστών του.

Η 4η Μπιενάλε, για πρώτη φορά, διαθέτει στην κεντρική έκθεση το Περίπτερο 6 της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλνίκης, έναν χώρο 2.500 τ.μ. στο κέντρο της πόλης. Πρόκειται για μια σημαντική χειρονομία, η οποία τιμά τον παραδοσιακό ρόλο της Θεσσαλονίκης, ήδη από την εποχή του Βυζαντίου, ως πόλου έλξης εμπόρων και πραματευτάδων.Αναγνωρίζοντας ότι η τέχνη είναι ένα θησαυροφυλάκιο θαυμάτων που απευθύνονται σε όλους τους ανθρώπους, η κεντρική έκθεση της Μπιενάλε φιλοδοξεί να αποτελέσει μια διαδραστική, δυναμική και ευφυή συνάντηση, πρόσωπο με πρόσωπο, που θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να ανακαλύψει τη σύγχρονη, σύνθετη καλλιτεχνική πραγματικότητα της Μεσογείου και όχι μόνο.

 

Βιογραφικό: 

Η Adelina Cüberyan von Fürstenberg είναι ελβετή υπήκοος, αρμενικής καταγωγής, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Είναι επιμελήτρια διεθνούς φήμης και μία από τις πρωτοπόρους της διεύρυνσης της σύγχρονης τέχνης. Η Adelina von Fürstenberg προσέγγισε τις εκθέσεις σύγχρονης τέχνης με μια πιο σφαιρική και ευέλικτη οπτική, εισάγοντας την τέχνη σε χώρους όπως μοναστήρια, μεντρεσέδες, δημόσια κτίρια, πλατείες, νησίδες, πάρκα κλπ. Στόχος της είναι να προσφέρει ένα ευρύτερο πλαίσιο στις εικαστικές τέχνες και να τις εντάξει δυναμικά στη ζωή μας, δημιουργώντας ένα ζωντανό διάλογο με τις άλλες τέχνες και συσχετίζοντάς τες με παγκόσμια ζητήματα.

Η Adelina von Fürstenberg, κατά τη διάρκεια των σπουδών της με θέμα τις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, ίδρυσε το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Γενεύης, όπου παρουσίασε πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις καλλιτεχνών της Pop Art, του Fluxus, της εννοιολογικής και μινιμαλιστικής τέχνης. Την ίδια περίοδο διοργάνωσε performances με τους John Cage, Laurie Anderson, Philip Glass, Joan Jonas. Αργότερα και μέχρι το 1994, διηύθυνε το Le Magasin, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Γκρενόμπλ, όπου επιμελήθηκε μεγάλες ατομικές εκθέσεις σπουδαίων καλλιτεχνών, όπως των Vito Acconci, Alighiero Boetti, Gino De Dominicis, αλλά και συμπόσια και διαλέξεις για την αρχιτεκτονική, την επιστήμη και τη φιλοσοφία. Επιπλέον, διετέλεσε επί πέντε έτη διευθύντρια της Ecole du Magasin (Σχολή Επιμελητών). Το 1993 η Διεθνής Επιτροπή της 45ης Μπιενάλε της Βενετίας της απένειμε βραβείο για τη διεύθυνση του Le Magasin και τη δουλειά της στη Σχολή Επιμελητών.

Το 1995, με αφορμή την 50ή επέτειο του ΟΗΕ, κλήθηκε να επιμεληθεί την έκθεση Διάλογοι Ειρήνης (Dialogues of Peace), μια διεθνή έκθεση που παρουσιάστηκε στην έδρα του ΟΗΕ στη Γενεύη. Το 1996 ίδρυσε τη μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) ART for Τhe World, συνεργαζόμενο φορέα του Τμήματος Δημόσιας Πληροφόρησης του ΟΗΕ, για τη διάδοση των αρχών της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μέσω της σύγχρονης τέχνης και του κινηματογράφου. Συνεργάζεται σε ετήσια βάση με την Περιφερειακή Διεύθυνση του SESC Σάο Πάολο, Βραζιλία, στην επιμέλεια εκθέσεων όπως: Voom Portraits του Robert Wilson (2008), Urban Manners   (2010) για τη σύγχρονη ινδική τέχνη και για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική, και την πιο πρόσφατη The Mediterranean Approach (2012), μια περιοδεύουσα έκθεση που παρουσιάστηκε προηγουμένως στο Palazzo Zenobio στη Βενετία (2011) και στο mac – Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Μασσαλία (2012). Το τελευταίο της project είναι το FOOD (2012, Musée Ariana, Γενεύη), μια μεγάλη έκθεση με 31 συμμετέχοντες καλλιτέχνες που εξερευνά το συναρπαστικό θέμα της διατροφής ενώ ταυτόχρονα ασχολείται με την επιβίωση, την υγεία, την οικονομία  και τον πολιτισμό. Η έκθεση FOOD διοργανώθηκε σε συνεργασία με τους Spazio Oberdan Milan, SESC Σάο Πάολο και MuCEM (Μουσείο των Πολιτισμών της Ευρώπης και της Μεσογείου), Μασσαλία.

Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές εκθέσεις, η Adelina von Fürstenberg είναι και παραγωγός ταινιών. Μεταξύ 2008 και 2011 παρήγαγε για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, και για το Συμβούλιο της Ευρώπης 29 ταινίες μικρού μήκους καταξιωμένων, ανεξάρτητων δημιουργών από όλο τον κόσμο, που εμπνεύστηκαν από τα άρθρα της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.