Μαρία Τσάγκαρη

Χώρος: 
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 6

Το παρόν εικαστικό έργο έχει ως θεωρητική αφετηρία την έρευνα μέσα στον κόσμο της πίστης, της ευχαριστίας και της προσφοράς. Με αναφορές στις εικόνες των ταμάτων και μέσω του έντονου χειρονακτικού χαρακτήρα της διαδικασίας δημιουργίας του έργου, ανοίγεται ένας διάλογος με τα μη υλικά τάματα και με τις μορφές πνευματικής άσκησης που απαιτούν πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση, επιμονή, παρά τον εφήμερο και άυλο χαρακτήρα αυτών των πρακτικών.

Η αφιερωματική πρακτική αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο της σύνδεσης του ανθρώπου με το ιερό, της εκδήλωσης λατρείας, του θαύματος και ταυτόχρονα είναι η ισχυρή απόδειξη ενός κοινωνικού δράματος που λαμβάνει χώρα και που ωθεί τον πιστό στην ενέργεια του ταξίματος. Αυτό αποτελεί μέρος μιας μικρής τελετουργίας με την δυνατότητα αυτοσχεδιασμού και εμπλοκής του προσωπικού στοιχείου.

Μέσα από αυτές τις πρακτικές δημιουργείται μία πρόσβαση στο ιερό που σχετίζεται με ό,τι καθιστά την ψυχοσωματική εμπειρία μια διαρκώς εξελισσόμενη αναγέννηση και δημιουργικότητα.

«Ευ +χάρις = Αναγνωρίζω την οφειλόμενη χάρη και την ανταποδίδω»

Μέσω της πράξης της ευχαριστίας προσφέρεται η συγκρότηση ενός σημασιολογικού πεδίου ανάμεσα στη μνήμη, στην ευγνωμοσύνη και στη σκέψη. Ο Heidegger επισημαίνει πως οποιαδήποτε εκδήλωση ευχαριστίας ανήκει στον τομέα της σκέψης, αφού η ευγνωμοσύνη απευθύνεται κυρίως στην ύψιστη δωρεά, που είναι η ουσία του Είναι μας, άρα στον στοχασμό και στη σκέψη.

Στο εικαστικό έργο η στάχτη ως υλικό επιλέχθηκε ακριβώς για τον εφήμερο χαρακτήρα της και για την δυνατότητά της να αναγεννιέται και να αναδημιουργείται μέσα από την καύση. Η καύση συμβολικά αντιπροσωπεύει το θάνατο και η στάχτη το εφήμερο, την παροδικότητα της ανθρώπινης ζωής, το ένστικτο του θανάτου και κυρίως το φόβο και την απειλή για επιστροφή στην ανόργανη ύλη.

Όταν η έννοια της στάχτης γίνεται το ρητορικό σχήμα για καθετί που χάνει ακριβώς το σχήμα του μέσα στην αποτέφρωση και συνεπώς μέσα σε μια ορισμένη εξαφάνιση του υποστηρίγματος ή του σώματος των οποίων η μνήμη διατηρείται από τη στάχτη, τότε η στάχτη παύει να είναι μια καθορισμένη έννοια. Γίνεται ένας ρητορικός τρόπος που αντικαθιστά κάθετι που εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνη. Η στάχτη είναι το σχήμα εκείνου του πράγματος από το οποίο δεν απομένει κατά κάποιο τρόπο ούτε η ίδια. Δεν απομένει τίποτε.

Μαρία Τσάγκαρη

Βιογραφικό: 

γεν. 1981, Πειραιάς, Ελλάδα

 

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε συντήρηση αρχαιοτήτων και έργων τέχνης στο ΤΕΙ Αθηνών. Εν συνεχεία φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και με υποτροφία του ιδρύματος ΙΚΥ φοίτησε για ένα έτος στο Facultad de Βellas Αrtes στην Μαδρίτη. Συνέχισε τις σπουδές της στο μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της ΑΣΚΤ. Από το 2011 συνεργάζεται με τον Νίκο Ναυρίδη στο εργαστήριο του στην ΑΣΚΤ. Η Μαρία Τσάγκαρη δουλεύει γύρω από την έννοια του εφήμερου, της προσφοράς και της ευχαριστίας, υλοποιώντας έργα που δεν δύνανται να διατηρηθούν στον χρόνο. Άλλοτε με στάχτες, που τελετουργικά συλλέγει καίγοντας ξύλα και επεξεργάζοντας την ύλη που απομένει, άλλοτε με λουλούδια που ράβει μεταξύ τους και μέσω κάποιων δράσεων με τελετουργική διάθεση, τα στοιχεία που δομούν τα έργα συλλέγονται και είτε προσφέρονται είτε επαναχρησιμοποιούνται. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις μεταξύ των οποίων: Art you fashion me?, Guy Laroche Store, Αθήνα (2013) • Rooms 2013, Ξενοδοχείο St. George Lycabettus, Gallery Kappatos, Αθήνα (2013) • Υποπροϊόντα, Τεχνόπολις, Γκάζι, Αθήνα (2013) • Salon des Artistes Independants, Grand Palais de Champs-Elysees, Παρίσι (2012) • Η γενιά του ‘30, Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, Αθήνα (2012) • 100 χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους, Πολεμικό μουσείο Αθήνας (2012) • Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη (2012) • 30 x 30 x 30, Chiaki Kamikawa Contemporary Art, Κύπρος (2012) • A-projects, TAF! (the art foundation), Αθήνα (2011) • Survival kit, γκαλερί Genesis, Αθήνα (2011).

 

Έργα: 
PHOTO DOCUMENTATION OF THE WORK’S CREATION
THANKS, 2012 INSTALLATION WITH ASHES 500 X 600 CM
COLLECTING THE WORK IN 12 GLASS VESSELS